Egile berarenak:
BERDIN DIO
(1989)
SENDIARTEKO ARAZOAK
(1996)
INTERESATZEN ZAIZKIDANAK
(2003)
AMAREN HIZKUNTZA SAMURTASUNA DA
Pako Aristi , 1998
Labana zaurituak dira
euskararen hitzak,
hegal ustez zorrotzak eta
kamuts deklaratuak
atari berriko mugetan.
Zertarako tximeletari
mitxilotea deitu,
txitxidola, mitxirrika,
txitxipapa edo txilipitaina,
haurrei pinpilinpauxa
aski zaienean...
Nork sinistuko du
amaren musuak
samurtasunaren hizkuntzan
elebakar direnik?
Nork izendatuko ditu
egun euritsua eten eta
ilunabar aratza prestatu duen
eguzkiaren erasanak lurrean?
Nor mintzatuko zaie piztiei
kitarrarik gabe, hitz hutsez?
Mendeak hizkuntzaren antzeko hotsez
larrua maitatzen, eta
euskararen hitzak tartailo daude
oraindik
odoluts den maiteminduaren mingainean.
Zergatik ez ditugu
Zuberoako hitzak ahoskatzen
gure mintzairan?
Gure haurrek hitz egingo al dute
penarik gabe,
hizkuntza derrotxatu beldurrik gabe,
beti geroaren ikara garaiturik,
esango ote dituzte
lur bustiaren gainean bilutsik
gelditzerainoko ausardiaren hitzak?
© Pako Aristi
| anonimoak |
| mendeak |
| 15 |
| 16 |
| 17 |
| 18 |
| 19 |
| 20 |
| 21 |
| poemen aurkibide alfabetikoa |